مدتی هست که مانند خیلی چیزهای دیگر از وب هم جدا افتاده ایم ولی گاها می گویم یک نگاهی به آن بیندازم .دوست'>دوستان مطالب زیر از دوستی هست که برای انتشا مقاله سردار ماکو نظر خود را نوشته است البته صاحب این مقاله من نیستم و ای کاش می توانستم همچو مطلب خوبی را مانند این جمع آوری کنم .  مقاله اینطوری شروع می شودآقازاده ، جعفر ، بررسي زندگي و اقدامات اقبال السلطنه ماكويي، پايان نامه كارشناسي ارشد چاپ نشده دانشگاه تهران ، 1387 فرجام اقبال السلطنه ماکوییچكيده:مرتضی قلی خان اقبال السلطنه ماکویی بعد از مرگ پدرش حکومت ماکو را در اختیار گرفت ( 1277 شمسی یا 1316 هجری قمری ) . او با بهره گیری از ضعف دولت مرکزی به تحکیم قدرت خویش در این ناحیه اقدام کرد و با این اقتدار ، خود را از زیر نظارت دولت مرکزی به کنار کشید و بر خلاف خواست دولت مرکزی با روسیه و عثمانی روابطی برقرار کرد . با وقوع كودتاي 1299؛ اقبال السلطنه ماکویی در ادامه سياستهاي سابق خويش  باز به طور کامل از دولت مرکزی اطاعت نکرد و به پيوند هاي خويش با شوروي و تركيه ادامه داد ، كه نقطه عطف اين امر امضاء قرار داد تجاري با شورويها به مثابه يك حاكم مستقل بود . اين سياستهاي گريز از مركز وی در تعارض آشكار با سیاست سردار سپه مبنی بر از میان برداشتن اقتدار خوانین محلی و ایلات و توسعه نفوذ قدرت دولت مرکزی درگوشه وکنار ایران قرار داشت . سردار ماکو اگرچه در این زمان اقتدار نظامی خویش را از دست داده بود و تنها عنوان بدون محتوای � سرداری � را که یادگار فعالیتهای نظامی خاندانش بود را یدک می کشید ، اما وجود ایلات و عشایر مقتدر در این منطقه و تحریکات سردار در میان آنها و همسایگی ماکو با شوروی و ترکیه و لزوم جلوگیری از هرگونه فتنه در این ناح

به های'>باورهای دینی و فرهنگی و تفکر احترام گذاشت و گر نه به تعداد رشدی های چاقو خورده افزوده می شود.در مورد وقایع چاقو خوردن سلمان رشدی آن هم به قصد ناکار کردن و قصد کشت و به قول لوطی محل های قدیم "ادب کردن" و زهر چشم گرفتن به رسم فیلم های جاهلی گذشته و چند خط انداختن رو صورت، لازم است مختصرا با دوستان صحبتی بکنیم. قطعا آشنایی بنده نویسنده و شما خواننده عزیز با سلمان رشدی مختصر هست حتی این آشنایی آنقدر مختصر هست که یک سطر از مطالب اورا ندیده و نخوانده ایم . اما این هم به معنی خبر نداشتن از او و آمال او نیست . چون در هر صورت جراید و اخبار را می بینیم و می شنویمآنروز که سلمان رشدی افکارش رشد کرد و از آب و گل در آمد و نویسنده مطرحی شد شروع کرد به بی احترامی به ایده و تصورات و باورهای دینی دیگران.اینکه خود "سلمان عمو " به دین رایج در محیط زندگی خودش و فرهنگ رایج آن باور مند بود یا نه و البته چون چاقوها را خورده و هنوز نمرده باید بگوییم "باور مند" هست یا نه ؟ کاری نداریم اما لجن پرا کنی به افکار و باور های دینی دیگران حتی آن دین و عقیده و اندیشه یک نفر پیرو داشته باشدکاری هست که نتیجه حاصله در حد این اصطلاحات جامع خودمانی " از جان خود سیر شدن " سرش به تنش سنگینی می کند" و دو اصطلاح خوشگل و زیر خاکی ترکی:" بورنوزون قاشینیر - شاخت می خاره" و " اجلین آزیپ - سرنوشتتبه پایان رسیده یا به آخر خط رسیدی" می گنجد.ضمن اینکه چاقو گرفتن به دست و کشتن و تیغ انداختن به شخصی در خیابان بدون محاکمه و توجه به قوانین خود کاری خود سر و بی حساب و کتاب هست اما در این مورد استثنایی می شود گفت که این چاقو را سلمان عمو خودش تیز کرده و بدست ضاربش داده است.نتیجه گیری: هیچ فردی چه بیسواد چه با سواد حتی اگر سوادش

با سلام به خوانندگان محترم . بعد از غیبت های زیاد آمدم سلامی بکنم.در مورد قحطی ها اگر فرصتی پیش آمد حتما مفصلا صحبت خواهیم کرد کتابهایی در این مورد نوشته شده است . اما مطلب خیلی مهم قحطی آنقدر اثر گذار بوده اند که خود یک کد تاریخی شده است گئچن باهالیق - باهالیقدان قاباخ - باهالیقدان سونرا ( قحطی گذشته - قبل از گرانی و قحطی - بعد از گرانی و قحطی ..... و مجله تاریخ تاریخ ایرانایران در جنگ جهانی اول؛ هشت زن که بچهها را میپختند و میخوردنداما وضع از این هم بدتر شد. مردم گرسنگی کشیده که از این رنج به جنون رسیده بودند به خوردن گوشت انسان روی آوردند. آدمخواری تا بحال جرمی ناشناخته در پرشیا بوده بنابراین طبق قانون پرشیا مجازاتی برای آن در نظر نگرفته شده است. مجرمان عمدتا زنان هستند و قربانیان کودکانی که از مقابل در خانههایشان ربوده شدهاند یا در شلوغی معابر بازار. مادرانی که برای گدایی نان بیرون میرفتند نگران کودکانشان بودند تا مبادا در غیاب آنها دزدیده و خورده شوند.دروازه تهران شهر قزوینجنگ جهانی اول واقعهای که پایان آن را آغاز ورود ایران به دوران مدرن میدانند و بزرگترین فاجعه انسانی صد سال اخیر است، صد سال پیش در چنین روزهایی به پایان رسید، اما تاثیرگذارترین رویداد یک قرن اخیر گویی از خاطره ایرانیان محو شده است. شاید هم آنقدر دردناک بوده که حافظه جمعی میخواسته آن را فراموش کند.سه سوار ترسناکمحمد علی جمالزاده ایران در زمان جنگ جهانی اول، به خصوص در دو سال آخر را این طور توصیف میکند:"جنگ اول جهانی در آستانه اتمام بود که در دل شبی تاریک و هولناک سه سوار ترسناک که هر کدام شمشیر و شلاقی به بر داشتند به آرامی از دیوارهای شهر عبور کردند و به آن وارد شدند.یک سوار نامش قحطی،